InFeite.nl/ | Crisis? Niet dankzij mij!

RBS

Sir Fred Goodman had het goed voor elkaar. Zijn bank nam in 2008 samen met twee andere ABN Amro over en hij kon met pensioen. De minister van Financiën in het Verenigd Koninkrijk ging akkoord met een pension van ruim 700 duizend pond per jaar. Dat pikte een grote groep Britten en antiglobalisten niet en zij richtten massaal hun woede (en beeldschermen) op de monsters -- de bank en haar medewerkers. Onterecht, volgens de nieuwe topman, "de meeste van onze medewerkers werken voor 21 duizend pond per jaar, of minder. Zij zijn niet de mensen die ons bedrijf de afgrond ingeduwd hebben". Nee, dat kleine groepje zie je nergens meer...

Noord Holland

Ook in Noord Holland is een Kop-van-jut gevonden. Bijna 100 miljoen euro stond er uit bij omgevallen banken. De Gedeputeerde die verantwoordelijk is voor Financiën mocht zich tegenover een onderzoekscommissie verdedigen. "Ik heb me daar niet mee bezig gehouden, dat deden de ambtenaren," "ik handelde in opdracht van de Provinciale Staten" en "ik wist niet dat het er stond." Hier horen we de verantwoordelijke man aan het woord. In tegenstelling tot bij RBS zijn het hier juist de mensen die niet voor eigen gewin streden die het gedaan hebben. Althans, volgens de gedeputeerde.

Conclusie

De demonstranten weten het. Het kapitalisten en al haar vertakkingen zijn de schuldigen. Zelf hebben ze daar natuurlijk niet aan meegewerkt. Het is ook niet de schuld van de hardwerkende massa, aldus RBS. Het is niet de schuld van de topman, aldus de gedeputeerde. Alle stoepjes zijn brandschoon, de verantwoording ligt elders. "De hel, dat zijn de anderen," aldus Jean Paul Sartre. De verantwoording ligt nergens en tegelijkertijd overal.

De vergelijking met een ouderwets verhaaltje over verantwoordelijkheid komt boven:

Dit is het verhaal van Allen, Iedereen, Iemand en Niemand.

Er was eens een klusje te doen en allen waren ervan overtuigd dat iemand het zou doen. Iedereen kon het doen maar niemand wilde het doen. Iemand werd kwaad omdat het iedereen zijn taak was. Allen dachten dat iemand het kon doen, maar iedereen realiseerde zich dat niemand het wilde doen. Tenslotte beschuldigde iedereen iemand terwijl niemand deed wat ze met zijn allen konden doen.

 

De volgende vraag is alleen... Wie is wie...? Ik vroeg het de gedeputeerde, maar nee, "ik ben niet Iemand," zei hij. "Nee, ik ook niet, en al helemaal geen Iedereen," aldus Sir Fred Goodman. Schoorvoetend sloot de boze antiglobalistische meute zich bij dat standpunt aan. "Die Goodman, die heeft ook goeie ideeën," brommen ze ongemakkelijk.

Consensus werd bereikt: Niemand, daar herkenden ze zich allemaal wel in.