InFeite.nl/ | Universiteit Utah: beloningen CEO buiten proporties door Wobegon

Onderzoekers Rachel Hayes en  Scott Schaefer van de Universiteit van Utah onderzochten dit fenomeen.

Lake Wobegon

Lake Wobegon is een fictief dorpje in de Amerikaanse staat Minnesota. In dit dorp is iedereen bovengemiddeld. De redenering die ten grondslag ligt aan het Lake Wobegon-effect is gestoeld op het idee dat beloning de objectieve uiting is van de waarde van een werknemer voor het bedrijf. Tegelijkertijd wil men dat de CEO van haar/zijn bedrijf bovengemiddeld capabel is en daarom moet deze dus bovengemiddeld betaald worden.

Zelfoverschatting

Het Lake Wobegon-effect komt ook voor in niet-economische context en gaat dan over de inschatting die mensen hebben van hun eigen kwaliteiten in relatie tot die van anderen. Dit effect is al jarenlang bekend en komt erop neer dat iedereen het gemiddelde bepaald vanuit zichzelf. Bijna iedereen vindt zichzelf grappiger, socialer, eloquenter en harder werkend dan gemiddeld, een uitkomst die per definitie niet kan kloppen.

Beloningsballon

Aandeelhouders hebben last van een bepaalde mate van narcisme als het aankomt op de inschatting die zij moeten maken over de capaciteiten van hun CEO. Hun grote roerganger is door hen aangesteld om hun investeringen tot volle wasdom te laten komen en is dus per definitie al beter dan alle andere CEO’s – deze zijn namelijk niet door hen aangesteld en de aandeelhouders weten toch echt wel wie en wat goed is voor het bedrijf. Doordat de eigen CEO beter is moet hij dus ook meer verdienen. Immers als hij minder verdient dan lager ingeschatte CEO’s van andere bedrijven zal er wel een reden zijn dat hij dit lage loon accepteert. Zo krijg je een stapeleffect waardoor de beloningen explosief stijgenen in een onomkeerbaar proces; hyperinflatie (zie grafiek hieronder voor de ontwikkeling van beloningen voor bestuurders ten opzichte van die van het modale salaris).

Oplossing

De oplossing licht volgens Schaefer en Hayes in het uitbetalen van bonussen over een lange termijn en gebaseerd op resultaten op lange termijn, waardoor zowel investeerders als de CEO als de aandeelhouder hier van profiteert. Als dat niet helpt, wellicht dat de Zimbabwaanse anti-inflatiemethodiek hier wel van nut kan zijn: snijd gewoon van alle beloningen van het topmanagement een of twee nullen weg, dan normaliseert het vanzelf..(?)

Lees verder